او در میان گروهی از صهیونیست‌ها در بیت‌المقدس، پس از ابراز مخالفت با گفتگو درباره‌ی حاكمیت دوگانه دولت اسراییل و دولت فلسطین بر این شهر، از سیاست مشت آهنین آریل شارون (نخست‌وزیر پیشین اسراییل) پشتیبانی كرد.

وی یك مركز پژوهشی را به راه انداخته كه بر اساس گزارش وزارت آموزش رژیم اشغال‌گر قدس یكی از تندروترین نهادهای راست‌گرای اسراییل است.

سازمان‌های صهیونیست به غربیان توصیه می‌كنند كه برای شكستن تحریم مسلمانان علیه این شركت و شركت‌های مشابه، كالاهای آن‌ها را بخرند.

صندوق ملی یهود

پنجمین کنگره‌ی یهود در شهر بال سوییس در سال 1280، این سازمان را ساخت تا زمین‌های فلسطینیان را بخرد. پس از تولد دولت نامشروع اسراییل در سال 1327، تردیدهایی درباره‌ی ضرورت ادامه‌ی حیات این صندوق پدید آمد. اما با صدور قطعنامه‌ی ملل متحد که اجازه می‌داد آوارگان فلسطینی به سرزمینشان بازگردند، دولت اسراییل بسیاری از زمین‌های اشغال‌شده را به آن واگذار کرد تا مجبور نشود آن‌ها را صاحبان اصلیشان بازگرداند. صندوق ملی یهود مالک بیش از چهارده درصد زمین‌های فلسطین در سال 1385 بود.

کنفرانس مدیران سازمان‌های بزرگ یهودی آمریکا

این سازمان خود را مرجعی برای رهبران آمریکا، اسراییل و سایر کشورهای جهان می‌داند تا درباره‌ی مسایل و دغدغه‌های جامعه‌ی یهودی گفتگو کنند. کنفرانس مدیران از 51 سازمان یهودی تشکیل شده که می‌خواهد از جایگاه اسراییل در ایالات متحده پشتیبانی کند. این سازمان پس از درخواست دوایت آیزنهاور ـ  رییس‌جمهور پیشین آمریکا ـ تشکیل شد. او از سازمان‌های یهودی آمریکا خواست تا یک نماینده‌ی قدرتمند از سوی خود معرفی کنند که بتواند آرمان‌های ایشان را پیگیری کند.

آریل شارون

متولد 8 اسفند 1306. آریل ساموئل موردخای شرایبر، معروف به آریل شارون، در یک روستای یهودی در یک خانواده‌ی لهستانی‌تبار به دنیا آمد. آریل می‌گوید: «پدرم که از یهودیان عرب‌ستیز معروف بود، اعتقاد داشت جوانان یهودی باید تمامی سرزمین فلسطین را از اعراب پس بگیرند و در مزارع آن مشغول کشاورزی شوند.» در پنجمین سال تولدش، پدر به او یک تفنگ شکاری هدیه داد تا یاد بگیرد که به وسیله آن زمین‌ها را از دست اعراب حفظ کند. آریل شارون از کودکی تمایل شدیدی به مسائل نظامی داشت. به همین دلیل، زمانی که فقط چهارده سال داشت، به گروه هاناگا که اقدامات وحشیانه‌ای را برای فرار فلسطینیان از خانه‌ها و زمین‌هایشان طراحی و اجرا می‌کرد پیوست. این گروه یکی از نخستین هسته‌های تشکیل‌دهنده‌ی اسراییل شد.

آریل شارون در سال 1326 عضو پلیس شهرک‌های یهودی شد. او در جنگ 1327، فرمانده پیاده‌نظام بخش اسکندریه بود که از ناحیه شکم مجروح شد. در اکتبر 1327، در کشتار فلسطینیان در اللد، به فرماندهی مستقیم موشه دایان، صدها فلسطینی را در مسجدی گرد آورد و آن مسجد را منفجر کرد.

شارون در سال 1331 در دانشگاه عبری قدس تحصیلات خود را در دو رشته‌ی تاریخ و خاورمیانه آغاز کرد و برای تکمیل تحصیلاتش به دانشکده‌ی حقوق دانشگاه تل‌آویو رفت. شارون تا سال 1343 در سمت فرماندهی تیپ زرهی ارتش ماند، سپس به فرانسه رفت تا در رشته‌ی علوم سیاسی تحصیل کند. وی پس از گذراندن یک دوره آموزشی در انگلیس و ارتقا به درجه‌ی سرلشگری، از سال 1348 تا 1352 فرماندهی ارتش جنوب اسراییل را بر عهده گرفت. در جنگ سال 1352، به او لقب پادشاه اسراییل دادند و پس از همین جنگ بود که از ارتش استعفا داد و وارد صحنه‌ی سیاست شد.

او تا سال 1377، این جایگاه‌ها را پشت سر گذاشت: عضویت مجلس نمایندگان اسراییل، مشاوره‌ی نظامی نخست‌وزیر، وزارت کشاورزی و شهرک‌سازی، وزارت جنگ، وزارت صنایع و تجارت، وزارت امور خارجه.

در سال 1361 کشتار خونین صبرا و شتیلا را به پرونده جنایات خود افزود و طی 36 ساعت، 3500 فلسطینی را به شهادت رساند. او در سال 1378 و به دنبال کناره‌گیری بنیامین نتانیاهو از رهبری حزب لیکود، رهبری این حزب تندرو را بر عهده گرفت. در شهریور 1379، با حضور خود در مسجد الاقصی موجب خشم مسلمانان و درگیری های خونین میان فلسطینیان و نظامیان رژیم صهیونیستی شد که در نهایت انتفاضه‌ی الاقصی را شعله‌ور ساخت. وی چند ماه بعد، به عنوان نامزد حزب لیکود برای تصدی نخست‌وزیری معرفی شد و قول داد کار فلسطینیان را طی صد روز تمام و موقعیت اسراییل را در منطقه تثبیت کند. او در انتخابات برنده FB4د.

شارون که به او بولدوزر می‌گویند، با اعلام سیاست مشت آهنین و تشکیل جوخه‌های ترور از بین محکومین به اعدام و نظامیان زندانی، آشکارا به ترور رهبران ارشد فلسطینی پرداخت که طی آن شیخ احمد یاسین، عبدالعزیز رنتیسی و بسیاری دیگر از رهبران مقاومت فلسطین را به شهادت رساند. هم‌چنین کوشید تا با ساخت دیوار حایل، به عملیات‌های استشهادی خاتمه دهد، اما موفق نشد و مجبور شد به رغم ایدئولوژی حزب متبوعش مبنی بر اسراییل بزرگ، از غزه عقب‌نشینی کند. جالب است که جرج بوش، وی را مرد شجاعت و صلح می‌داند.

در ماه مهر 1384 و درپی اعتراضات شدید به او برای خروج از غزه و بروز اختلاف درکابینه و انحلال مجلس، از حزب لیکود کناره‌گیری کرد و اعلام کرد حزب جدیدش موسوم به «مسئولیت ملی» را در جهت ترسیم مرزهای دایمی بین اسراییل و فلسطینیان خواهد ساخت.

او در پی سکته‌ی مغزی در تاریخ 15 دی 1384، در سن 77 سالگی به بستر مرگ افتاد و تا کنون در اغما به سر می‌برد.

رونالدر لادر

متولد 6 اسفند 1322. او فرزند جوزف لادر، بنیانگذار شرکت لادر است. وی در دانشگاه‌های پنسیلوانیا، پاریس و بروکسل، در رشته‌ی تجارت بین‌الملل تحصیل کرده است و تا سال 1366، از سوی رونالد ریگان ـ رییس‌جمهور پیشین آمریکا ـ سفیر ایالات متحده در اتریش بود. او که یهودی است، پس از بازگشت از اتریش، بنیاد لادر را بنیان گذاشت که از مدارس و اردوگاه‌های آموزشی یهودیان در اتریش، بلاروس، بلغارستان، چک، آلمان، مجارستان، لهستان، رومانی، اسلواکی و اوکراین پشتیبانی می‌کند. او ریاست و عضویت بسیاری از سازمان‌ها و نهادهای یهودی چون صندوق ملی یهود، کنفرانس مدیران سازمان‌های بزرگ یهودی آمریکا، کنگره‌ی جهانی یهود، شورای میراث یهودی، شورای یادواره‌ی هولوکاست سازمان ملل متحد را در کارنامه‌ی خود دارد. گرایشات صهیونیستی این جمهوری‌خواه پرکار آمریکایی، در برخی موارد از سیاست‌های دولت اسراییل نیز پیشی می‌گیرد.